“𝑬𝒓 𝒊𝒔 𝒏𝒐𝒐𝒅 𝒂𝒂𝒏 𝒗𝒐𝒆𝒅𝒊𝒏𝒈 𝒐𝒑 𝒎𝒂𝒂𝒕.”

Deze uitspraak uit het CRIGA-panelgesprek raakt een fundamentele realiteit.
Niet alleen 𝑤𝑎𝑡 we aanbieden is belangrijk, maar ook 𝑤𝑎𝑛𝑛𝑒𝑒𝑟, ℎ𝑜𝑒 en in 𝑤𝑒𝑙𝑘𝑒 𝑣𝑜𝑟𝑚.

Zorg werkt vaak volgens structuren.
Maar patiënten volgen geen structuren.

Hun smaakbeleving verandert.
Hun energie fluctueert.
Hun motivatie verschuift.

Soms door ziekte.
Soms door behandeling.
Soms door vermoeidheid, afkeer of overprikkeling.

De reacties op de vorige quote bevestigen hoe breed dit leeft.
Over disciplines heen. Over settings heen.

We zien dit ook bij mensen die door ziekte aangewezen zijn op een extreem beperkt dieet. Zelfs binnen die grenzen blijven variatie, herkenning en eetplezier essentieel en mogelijk, mits de juiste benadering. 𝑣𝑜𝑙ℎ𝑜𝑢𝑑𝑏𝑎𝑎𝑟ℎ𝑒𝑖𝑑?

𝑯𝒐𝒆 𝒇𝒍𝒆𝒙𝒊𝒃𝒆𝒍 𝒌𝒂𝒏 𝒗𝒐𝒆𝒅𝒊𝒏𝒈 𝒗𝒂𝒏𝒅𝒂𝒂𝒈 𝒊𝒏𝒔𝒑𝒆𝒍𝒆𝒏 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒂𝒄𝒕𝒖𝒆𝒍𝒆 𝒏𝒐𝒅𝒆𝒏 𝒗𝒂𝒏 𝒅𝒆 𝒑𝒂𝒕𝒊𝒆̈𝒏𝒕 𝒃𝒊𝒏𝒏𝒆𝒏 𝒋𝒖𝒍𝒍𝒊𝒆 𝒑𝒓𝒂𝒌𝒕𝒊𝒋𝒌?